Naar de zaak.

Naast mij op deze foto zit Joren. Joren kijkt mij op de foto...

talithamuusse — Sat, 03 Nov 2012 23:25:00 +0100

Naast mij op deze foto zit Joren. Joren kijkt mij op de foto verbaasd aan omdat ik hem zojuist had medegedeeld dat deze foto toch echt op mijn wereldberoemde blog zou komen. ‘Mijn foto, wat moeten mensen daar mee? Hetzelfde vroeg hij zich af toen ik hem vertelde dat ik een kort verhaaltje over hem wilde schrijven. ‘Wie is er nou in mij geinteresseerd?’

Je hoort het al. Joren heeft een eigenschap die je tegenwoordig nog maar in beperkte mate tegen komt; bescheidenheid. Prachtige eigenschap, maar minder handig wanneer je werkzoekende bent in een periode waarin de banen niet voor het oprapen liggen en je dus in staat moet zijn jezelf te verkopen aan werkgevers. En dan komt er nog eens bij dat Joren een afstand tot de arbeidsmarkt heeft.

Wat dat betekent? Joren heeft onderontwikkelde sociale vaardigheden, al valt dit naar eigen zeggen in de praktijk wel mee. Door een achterstand in sociale vaardigheden heeft hij een moeilijk jeugd en later studententijd gehad waarin hij lastig contact kon leggen met anderen. Ook zijn inlevingsvermogen is beperkt, hij heeft een lichte vorm van autisme. Dit heeft natuurlijk impact gehad op zijn leven. Joren is afgestudeerd Bestuurskundige, maar is daarna nooit aan een baan gekomen. Naar mate de tijd verstreek en Joren zonder werk zat is hij beetje bij beetje gaan geloven dat een echte baan er voor hem niet meer in zit. ‘Waarom zouden ze mij willen, wat heb ik nu nog te bieden?’ Ieder jaar na zijn afstuderen zonder werk solliciteerde hij minder en werd de angst om afgewezen te worden groter. ‘Op een gegeven moment solliciteerde ik niet meer, er van overtuigt dat niemand me zou willen hebben’.

Als ik Joren ontmoet, een paar weken geleden op een banenmarkt voor mensen met een ‘afstand tot de arbeidsmarkt’, is het 15 jaar geleden dat hij afstudeerde in de Bestuurskunde als specialisatie binnen Politicologie, op het onderwerp externe veiligheid. Hij deed een goede stage bij het voormalige VROM en verbaasde zichzelf door met succes interviews af te nemen voor zijn research scriptie. Daarnaast schreef hij mee aan een notitie over de state of the art van externe veiligheid.

Joren vertelt mij op de banenmarkt dat hij na jaren nu eindelijk weer de moed had om zich te presenteren aan werkgevers. Maar met grote moeite. En dat kon ik aan hem zien. Ik kwam in contact met hem omdat ik een jongeman al meer dan een uur verlegen tussen de menigte zag staan. Niet in gesprek met anderen. Het gezicht naar beneden en onhandig wiebelend van de ene voet naar de andere voet. Dus stapte ik op hem af om meer over hem te ontdekken. Zijn ‘verhaal’ te horen.

Wat bleek is dat Joren een hele slimme jongeman is met veel interesses. Zo hadden we nog wel uren verder kunnen praten over Filosofie. Ook blijkt hij te beschikken over een goede dosis humor, zelfspot, en charme die veel beter passen bij zijn knappe kop dan de extreem verlegen indruk die hij op het eerste gezicht maakt. En zijn beperkte sociale vaardigheden. Hebben we die niet allemaal? Verbaasd was hij dat ik toegaf me ook niet in te kunnen leven in collega’s die ruzie maken over kerstpakketten, mij dagen lang kan opsluiten met alleen boeken, geirriteerd kan raken als je mij voor 10 uur ‘s ochtends vraagt hoe het met gaat en ook geen idee heb wat er bedoeld wordt met ‘meer van jezelf laten zien’.

Om Joren te helpen besloot ik via deze manier aandacht aan zijn situatie te geven. Joren wilt graag werken, maar zit nu thuis. Hij heeft de afgelopen jaren niet gewerkt en daardoor een leeg CV, maar hij is erg intelligent, gemotiveerd en je kan als werkgever rekenen op zijn eerlijkheid, betrouwbaarheid en loyaliteit.

Het is waar dat Joren, en anderen met hem, om goede en soms minder goede redenen uit de arbeidsmarkt zijn gestapt, gezet, geraakt, maar wanneer ze zelf weer het initiatief nemen om te gaan werken moeten hier ook kansen aan worden gegeven. Veel mensen die nu aan de zijlijn staan worden overspoeld moet cursussen en trainingen ‘hoe profileer ik mezelf’, ‘hoe maak ik gebruik van social media om zichtbaar te worden voor werkgevers’. Belangrijker is denk ik dat de recruiters van werkgevers echt luisteren en kijken naar de persoon die voor hen staat. Joren hoort vaak dat hij raar of asociaal is. Maar vraag ook eens waarom hij dichtslaat in een groep mensen. Hoe raar zijn de redenen van een ander?

Joren hoort ook vaak dat hij een ‘verhaal’ moet hebben. Ik vroeg het hem ook. Maar eigenlijk is dat pas een asociaal en raar verzoek. Alsof hij mij de essentie van zijn leven op een presenteerblaadje moet geven zodat ik kan bepalen of ik het leuk vind of het niet, en daarmee af. In zijn bescheidenheid beantwoordde Joren mijn vraag ‘Wat is jouw verhaal?’ met een niet begrijpend gezicht en ‘Welk verhaal?’. En dat was de beste vraag van die dag en hij heeft mij nog lang aan het denken gezet. Dank daarvoor.

Wie Joren naar aanleiding van dit stukje wilt benaderen met het goede nieuws dat er ergens werkt te vinden is gerelateerd aan zijn afstudeerrichting kan contact met mij opnemen via talithamuusse@live.nl, dan laat ik het hem weten!

Ramadan

talithamuusse — Mon, 23 Jul 2012 14:23:00 +0200

Vannacht ben ik begonnen met de Ramadan. Om 3uur ‘s nachts had ik de wekker gezet om te beginnen aan mijn allereerste sohr, ochtendmaaltijd, ooit. Spannend!

Gisteravond had ik al meegedaan met de iftar, de maaltijd na het vasten, bij een vereniging van jonge moslims in Rotterdam West. Zij hebben mij meer vertelt over de redenen om te vasten, en vroegen mij andersom van alles over het ‘christen’ zijn. Ik ben diep geraakt door de gastvrijheid en de openheid van de jonge moslims en moslima’s. Zo kon ik na mijzelf te hebben gewassen en gekleed mee doen met het avondgebed en kreeg ik meerdere uitnodigingen om komende week de iftar mee te vieren. Tijdens het eten was er ook ruimte voor discussie, aan de mannentafel nog wat meer dan bij de vrouwen. Het was zo interessant om te horen van de moslima’s aan mijn tafel wat de islam voor hen betekent als mens en hoe ze in het dagelijks leven soms te maken krijgen met onbegrip bij niet-moslims. En uiteraard hadden we het ook over de hoofddoekjes. Mij werd verzekerd dat het absoluut een keuze is die je zelf maakt en dat er geen sprake is van dwang of onderdrukking. In de Islam zijn mannen en vrouwen juist gelijkwaardig, en voorbeelden die worden aangehaald waarin dit niet zo is hebben met cultuur te maken in plaats van het geloof.

Terug naar de Ramadan. De Ramadan is voor de moslims een feestmaand waarin tussen zonsopgang en zonsondergang wordt gevast. Door te vasten leren moslims zich zelf te bedwingen van allerlei behoeften zoals eten en drinken, alcohol, roken, seks en het begaan van andere zonden zoals liegen of anderen kwetsen. Ook is het de bedoeling in de vastenmaand je bewust te worden van jezelf, je gedrag, je gedrag in relatie tot anderen en na te denken of je de persoon bent die je graag zou willen zijn. Het is dus een maand waarin je aan je zelf werkt, zodat je na de Ramadan een beter mens bent geworden.

Waarom doe ik mee? Ik ben protestants gedoopt, christelijk opgevoed en ik zie mij zelf als ‘gelovige’. Wat ik dan precies geloof, daar zou ik meerdere blogs aan kunnen wijden, maar het komt er min of meer op neer dat ik geloof dat mijn bestaan, en dat van mijn medemensen, evenals de aarde, de sterren en het gehele universum, een reden heeft, een zin die voor het ontstaan van alles hieraan werd gegeven, een bedoeling die voor ons stervelingen maar moeilijk te doorgronden is. Omdat ik denk dat wij christenen hetzelfde proberen te begrijpen als moslims, boeddhisten of hindoes ben ik altijd geïnteresseerd geweest in de toch compleet verschillende uitingen van de verschillende godsdiensten. Door nu een week mee te doen met de Ramadan hoop ik te begrijpen wat de spirituele ervaring is die moslims meemaken in deze maand en zo meer te leren over hun godsdienst en tradities. Ik denk dat verdiepen in elkaars godsdiensten en gebruiken alleen maar kan leiden tot meer wederzijdse liefde en begrip. Daarnaast is het ook een uitdaging voor mezelf. Kan ik zonder die bakken koffie in de ochtend, lunch buiten de deur en een glaasje rode wijn op het terras? En tegelijkertijd productief blijven en een gezellig mens?

Het is nu iets minder dan 8uur voordat ik pas weer mag eten. Inmiddels voel ik mij al aardig licht worden in mijn hoofd en krijg ik de enorme drang om een siesta te gaan houden. Ook ben ik net al 5 keer uit automatisme de keuken in gelopen om wat te pakken. Maar ik blijf sterk en wacht lekker tot ik na zonsondergang het vasten kan verbreken met dadels en melk.

Photo

talithamuusse — Mon, 23 Jul 2012 12:30:54 +0200

Photo

talithamuusse — Fri, 22 Jun 2012 16:29:37 +0200

21

talithamuusse — Thu, 21 Jun 2012 02:27:32 +0200

21:

talithamuusse:

21 jaar heb ik heel veel gekregen. Rijkdom, geluk, liefde en het leven. Zijn ambities gegroeid, werd ik steeds meer gedreven. Kleine stapjes vooruit, leren geven en nemen. Gehuild en gelachen, geschreeuwd en gezwegen. Veel gelezen, minder gerekend, naief gedaan maar zeker ook op z’n tijd geslepen….

LITE / DARK

talithamuusse — Wed, 20 Jun 2012 00:50:00 +0200

Vandaag was ik bij LITE / DARK in Amsterdam. Al vaker was ik langs dit zaakje gelopen aan de Utrechtsestraat en werd mijn aandacht getrokken door het opvallende interieur, de kistjes met fruit en de chocolade. Maar vanwege haast ben ik er niet eerder naar binnen gestapt. Vandaag wel en gelukkig maar! Bij LITE /DARK worden zowel heerlijke fruitsappen met bijzondere energizers gemaakt als de heerlijkste chocolade verkocht, en combinaties tussen fruit en chocolade gepresenteerd. Zo kan je er frambozen, aardbeien en bananen in chocola gedompeld kopen, maar ook dadels en zelfs een chocolade pizza. De menukaart is echt WOW. Omdat je niet alles in een keer kan uit testen heb ik er voor gekozen de chocolade melk uit te proberen, aangezien het de beste van Amsterdam schijnt te zijn. Neem maar van mij aan, dat is het ook. De chocolademelk wordt bereid door pure chocolade te smelten en vervolgens warme melk aan toe te voegen. Je drinkt een chocolade melk die meer dan 70 procent cacao bevat, en gemaakt is van kwalitief hoogwaardige biologische pure chocolade; en dat proef je echt!

Maar het leukste van mijn bezoek aan LITE / DARK was het verhaal van de man achter deze zaak; de eigenaar Bastiaan Spohr. Hij gaf zijn topbaan bij Deloitte op om te gaan ondernemen, om zelf een succesvol product en concept neer te zetten en bedacht met een vriend LITE / DARK. In het concept wordt ‘gezondheid’ gekoppelt aan ‘verleiding’ en een ‘trendy lifestyle’. De klant is jong, gezond, zelfbewust en houdt van kwalitatief hoogwaardige producten. Ik vond het erg inspirerend van Bastiaan te horen dat hij liever zijn zekerheden opgaf en risico nam in ondernemen dan door te blijven werken voor een baas, en dingen te doen zonder overgave. Nu de eerste zaak aan de Utrechtsestraat een succes is en LITE/DARK zich heeft uitgebreidt naar het verzorgen van exclusieve feesten en borrels, is het tijd voor twee nieuwe locaties in de hoofdstad. Bastiaan ziet op de lange termijn ook graag een zaak geopend in Rotterdam. Volgens hem staat Rotterdam altijd open voor nieuwe concepten. Later als hij groot is wilt Bastiaan dat LITE\DARK een stevig merk opzich is, met een duidelijke lifestyle eromheen, vestigingen door heel Nederland en wie weet een koppeling met mode en muziek. Ambities genoeg!

Leuk aan Bastiaan is ook dat hij duurzaam onderneemt, wat mij natuurlijk weer aanspreekt. Hij communiceert hier echter heel bescheiden over, omdat hij het vanzelfsprekend vindt om verantwoord te komen tot een kwalitatief sterk product. Al het fruit bij LITE / DARK is biologisch, de chocolade is biologisch en fairtrade, het gehele pand inclusief interieur is zo duurzaam mogelijk en zelf de leveranciers rijden in elektrische wagens. Bastiaan heeft ook zelf het initatief genomen distributiestromen te gaan bundelen en met andere ondernemers in de straat gekeken waar er overlap zit in leveringen en hoe winsten behaald kunnen worden door het verminderen van vervoerskilometers en logistieke kostn, wat ook weer goed is voor het milieu.

Top kerel dus. Die pepers zijn overigens een weddenschap die je kan aangaan met Bastiaan. Eet je ze op, dan krijg je eeuwige roem en hoef je er niet voor te betalen. Lukt het niet, dan betaal je voor de pepers.

Photo

talithamuusse — Wed, 20 Jun 2012 00:46:00 +0200

There is perhaps no better demonstration of the folly of human...

talithamuusse — Wed, 20 Jun 2012 00:04:09 +0200

There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

RIO+20

talithamuusse — Tue, 19 Jun 2012 01:55:00 +0200

Toen ik 1 jaar oud was, in 1992, werd in Rio de Janeiro de eerste duurzaamheidstop georganiseerd door de Verenigde Naties. Blijkbaar maakten sommigen zich toen al druk over de staat waarin de aarde verkeerde en de rol die wij mensen daar in speelden. Sindsdien zijn er klimaatconferenties geweest in Kopenhagen en Cancun, werd Shell aangepakt door Greenpeace, liet Al Gore in zijn film een ‘Uncovenient Truth’ Nederland onder water lopen en verschenen tientallen sombere rapporten over de werelwijde afname in biodiversiteit en het smeltende ijs op de polen tengevolge van een opwarmende aarde.

Aankomende woensdag zal weer een duurzaamheidstop van start gaan; RIO+20. Tijdens deze bijeenkomst zullen twee onderwerpen centraal staan; een groene economie in de context van duurzame ontwikkeling en armoede bestrijding en het creëren van een internationaal framework voor duurzame ontwikkeling. De uitdaging van de top is enorm omdat ze via een groene economie zowel beoogt het milieu te beschermen als armoede terug te dringen en maatschappelijke gelijkheid te creëren.

Maar kunnen die twee doelen wel samen gaan? In theorie wel. Duurzaamheid gaat namelijk over ‘de schaarste van de hulpbronnen waarmee welvaart wordt voortgebracht, zowel nu als in de toekomst’. Als je in staat bent schaarse bronnen slimmer in te zetten, dan maak je groei op een duurzame en ecologisch verantwoorde manier mogelijk. En dit is ook het argument dat velen zullen gebruiken in Rio+20; het vergroenen van de economie zorgt op de lange termijn voor meer economische groei, en meer welvaart.

In een rapport van de IAO, UNEP, IOE en IVV wordt geschat dat een ‘groene economie’ wereldwijd tussen de 15 en 60 miljoen extra banen kan creeeren. In het rapport ‘De groene economie’ van het NCDO wordt gestelt dat er met name voor ontwikkelingslanden kansen liggen in het vergroenen van hun economieën. Een groene economie pakt namelijk naast milieuproblemen ook sociale problemen aan zoals armoede, ongelijkheid en gezondheidszorg die economische groei in deze landen belemmert.

De idee om duurzame ontwikkeling te koppelen aan armoedebestrijding en een ‘eerlijkere’ welvaartsverdeling klinkt zo gek nog niet. Maar wie verder leest in het rapport van het NCDO treft een lijstje maatregelen aan waar veel vraagtekens bij gezet kunnen worden, zeker binnen de internationale context van RIO+20.

Zo wordt genoemd: het vergroenen van het belastingstelsel via het ‘de vervuiler betaalt’ principe, een nieuwe welvaartsindexering in plaats van het BNP, maatschappelijk verantwoord ondernemen en het creëren van een markt voor ecosystem services.

Laten we beginnen met het vergroenen van het belastingstelsel. Hier vallen maatregelen onder zoals het ‘internaliseren van de milieukosten in de prijs van producten, herstelkosten voor milieuschade en de belasting op milieuonvriendelijke stoffen’. Prima, in Nederland. Maar moeten wij hier internationale afspraken over maken omdat wij denken hiermee ontwikkelingslanden uit de armoede te halen? Behoorlijk hypocriet aangezien het Westen de voorwaarden voor de eigen economische groei altijd zelf heeft bepaald, en dat waren er op milieugebied tot voor kort nog bar weinig. Als wij overigens echt geinteresseerd zijn in de economische ontwikkeling van de rest van de wereld dan kunnen we ook maatregelen nemen om deze landen meer te laten profiteren van globalisering; door bijvoorbeeld te stoppen met het beschermen van bepaalde Europese sectoren en het vasthouden aan antidumpingsprocedures. Natuurlijk denk ik dat het vergroenen van de economie voor ontwikkelingslanden een slimme zet kan zijn om binnenlandse ecologische en sociale problemen aan te pakken die economische groei belemmeren. Maar help ze hier dan mee door te investeren in nieuwe technologieen en innovatie daar, en beperk ze vooral niet met extra wet en regelgeving afkomstig uit de internationale arena.

Het getuigt overigens ook van weinig vertrouwen in de vindingrijkheid van ontwikkelingslanden om oplossingen te vinden voor hun eigen ecologische en sociale uitdagingen. Laten we vooral niet vergeten, het zijn die landen die (mocht het klimaat echt compleet omslaan) het hardst geraakt zullen worden. De noodzaak om oplossingen te vinden is daar dus ook het grootst. En een ‘sense of urgency’ doet het altijd goed bij mensen om in beweging te komen. Daarnaast liggen de beste oplossingen vaak bij mensen zelf, op lokaal niveau. Ik hoor van veel mensen die lange tijd hebben gereisd en onderzoek hebben gedaan in ontwikkelingslanden dat ze verstelt staan over de briljante uitvindingen en initiatieven die mensen doen om zich een sombere sociale of ecologische sitatie op te trekken. Ik geloof daarom heel erg in het direct steunen van lokaal initiatief vanuit het westen via investeringen, kennis en kunde. Een goed voorbeeld van lokale waterprojecten in Zuid-Amerika is Cycle for Water. Of de onderwijs- en waterprojecten in Kameroen van Livebuild. Beide organisaties opgezet door jonge gedreven mensen die dicht op de projecten zitten en de problematiek in de landen kennen.

Maar terug naar de genoemde maatregelen voor een groene economie; op een nieuwe indexering voor welvaart en maatschappelijk verantwoord ondernemen (mits vanuit de ‘profit’ gedachte benaderd) heb ik weinig aan te merken. Aanmerkingen heb ik wel op het creëren van een markt voor ecosystem services. Voorstellen die hierbij horen zijn ‘het economisch waarderen van een ecosysteem in zijn geheel’ en ‘hulpbronnen afzonderlijk van economische waarde voorzien’. In normale taal: het kapitaliseren van functies van de natuur, dus de capacitieit van een bos om CO2 op te slaan en van een bron om water te leveren. Door hier een prijskaartje aan te hangen kan je met een kosten baten analsye ‘biodiversiteitsverlies’ en ‘duurzaam beheer’ bijvoorbeeld tegen over elkaar zetten en afwegen.

Wat ik gevaarlijk vind hieraan is dat de waarde van functies van de natuur afhankelijk zijn van een menselijke inschatting van de kosten en baten van het behoudt ervan, de kosten en baten voor ons. Wij maken onszelf de enige shareholder. Daarnaast zou het Westen juist het voortouw moeten nemen om de exploitatie van de natuur qua omvang zoveel mogelijk moeten te beperken door hulpbronnen duurzamer te (her)gebruiken. Ongeveer 3/4 van de biomassa op aarde bereikt nog niet de commerciele markt. In plaats van dit potentieel aan het lot over te laten van kosten-baten analyses, kan er beter duurzamer om worden gegaan met de 1/4 die wel wordt gebruikt, bijvoorbeeld via de principes van Cradle to Cradle en de Circulaire Economie. Waarom dit nog niet op grote schaal van ontwikkelingslanden kan worden verwacht heb ik zojuist toegelicht. Daarom is het des te belangrijker om de natuur en haar functies vooral niet te commercialiseren, aangezien de meeste overheden in ontwikkelingslanden haar in de uitverkoop zullen doen en burgers staan buiten spel want zij zijn niet eens mede-eigenaar.

Waar wel naar moet worden gestreeft in Rio+20, dat weet ik niet goed. Er zitten dan ook duidelijke flaws in mijn verhaal. Ik geloof enerzijds dat mensen in ontwikkelingslanden de oplossingen zelf in handen hebben om ecologische uitdagingen aan te gaan en ook daarmee hun economische positie te verbeteren. Natuurbehoud heeft, ook op microniveau, een economische waarde. Maar of het verstandig is om op mondiaal niveau te pleiten voor een verdere commercialisering van de natuur, daar heb ik sterke twijfels bij. Er is namelijk verre van een level playing field tussen landen op dit terrein. Daarom ben ik ook huiverig voor teveel internationale wet en regelgeving op milieugebied die economische groei juist kan belemmeren in ontwikkelingslanden. Tegelijkertijd realiseer ik mij wel dat lokaal initatief in ontwikkelingslanden bemoeilijkt wordt doordat burgers vaak geen mede-eigenaar zijn van schaarse hulpbronnen in hun omgeving wat het maken van een sterke businesscase om er duurzaam mee om te gaan bemoeilijkt. Dit is overigens ook het geval in Nederland. Kan duurzaamheid wel van bottom up komen?

Over een paar dagen zullen we weten of de duizenden activisten en afgevaardigden bij Rio+20 iets dichter bij overeenstemming over duurzame ontwikkeling zijn gekomen. Volgens Wijnan Duyvendak, in een column op Joop.nl zal de top op niks uitlopen omdat niemand bereidt is offers te maken die de wereld kunnen redden. Onzin, als je het mij vraagt is Rio+20 is helemaal geen graadmeter voor de bereidheid om deze aardbol te redden. En het is sowieso een bizarre gedachte om te denken dat de aarde gered KAN worden op internationaal overleg. Daarmee doe je ten eerste de dagelijkse inspanningen van mensen en organisaties wereldwijd tekort die gewoon hun leven leiden of werk doen en amper een negatieve impact hebben op het milieu of er zelfs mee bezig zijn deze te verminderen. En ten tweede maak je daarmee de impact van de mens op de aardbol buitenproportioneel groot en belangrijk. De aarde, die is groot en belangrijk, wij een stuk minder

Can art change the world? TED prijswinnaar JR vraagt met zijn...

talithamuusse — Sun, 20 May 2012 14:28:54 +0200

Can art change the world?

TED prijswinnaar JR vraagt met zijn kunstproject ‘Inside Out’ mensen over de hele wereld om portretten van zichzelf te delen om zo de wereld een iets betere plek te maken. Mensen kunnen de portretten delen door foto’s naar Inside Out te sturen. Ze krijgen de foto’s terug op posterformaat, met de opdracht deze te hangen op een plek waarmee ze denken een statement te kunnen maken. Inmiddels zijn er al honderduizenden foto’s opgehangen. Ook in Nederland, in Tilburg, is er een actie geweest waarbij mensen foto’s van moeders in de stad ophingen. Naast het zelf ophangen van foto’s zijn op meer dan 8000 plaatsen wereldwijd Photoboots gecreeerd waar mensen foto’s van zichzelf kunnen laten maken. Deze foto’s zijn direct zichtbaar op www.insideoutproject.net

De kunstenaar vindt dat kunst de taak heeft de wereld een stukje mooier te maken. Do you agree?

"I think that most of the new styles and the new sort of trends in things, come from the younger..."

talithamuusse — Sun, 20 May 2012 02:32:00 +0200

“I think that most of the new styles and the new sort of trends in things, come from the younger creative class. Simply because they have to figure out ways to present themselves and how they want to present themselves, and they are broke.”

Om terug te komen op leiderschap. In mijn vorige blog ging het...

talithamuusse — Sun, 20 May 2012 02:27:00 +0200

Om terug te komen op leiderschap. In mijn vorige blog ging het over verschillende klassieke theorieen die elk een andere visie op leiderschap bieden. Ook maakte ik een koppeling met de praktijk door voorbeelden te geven uit de politiek en het bedrijfsleven waarin deze verschillende manieren van denken over leiderschap zichtbaar zijn.

Het denken over leiderschap beperkt zich natuurlijk niet alleen tot de politiek en het bedrijfsleven. Het bovenstaande filmpje gaat over ‘influencers’ in de muziek, mode en entertainment. Wat maakt sommige mensen trendsetter? Waarom kijkt iedereen naar hen voor inspiratie en creativiteit?

Ik denk dat we ook in het bedrijfsleven en politiek nog veel meer kunnen leren van het ‘leiderschap’ dat kunstenaars, muzikanten, ontwerpers laten zien binnen hun vakgebied. Nu wordt nog te vaak gedacht dat het leiderschap op deze terreinen weinig tot geen overeenkomsten heeft met politiek of zakelijk leiderschap. En hetzelfde geldt ook voor de lessen die we zouden kunnen trekken uit topsport.

Be Inspired!

Design Buzz

talithamuusse — Sun, 20 May 2012 01:45:41 +0200

Design Buzz:

Goede links moet je delen. Dus ook Design Buzz. Zelf weer als cadeautje gekregen van @harmvandeven. Op deze site zijn allerlei aparte uitvindingen te vinden, van WiFi blokkerend behang tot aan een urinoir waar gitaarmuziek uitkomt. You name it! Ik waarschuw je wel alvast, deze site is verslavend!

There are many ways of going forward, but only one way of...

talithamuusse — Fri, 18 May 2012 13:25:00 +0200

There are many ways of going forward, but only one way of standing still.

Follow the Leader

talithamuusse — Fri, 18 May 2012 12:45:00 +0200

Velen van jullie kennen vast wel het onderstaande filmpje: First follower, Leadership Lessons from Dancing Guy. Dit meer dan een miljoen keer bekeken youtube filmpje wordt vaak laten zien bij bijeenkomsten die gaan over ‘leiderschap’. Het filmpje is namelijk erg illustrerend voor hoe ‘leiderschap’ eruit kan zien. Leiderschap kan een man zijn die als een malloot in zijn eentje staat te dansen op een grasveld terwijl iedereen verbaasd toekijkt, maar uiteindelijk er in slaagt iedereen met zich mee te krijgen.

De laatste tijd wordt er veel over het onderwerp leiderschap gezegd en geschreven door allerlei slimme mensen, vaak werkzaam in het hoger management of HRM van zowel publieke als private organisaties. Afgelopen maandag nog werd tijdens een masterclass aan de zaal gevraagd ‘Wie beschouwt zichzelf hier als een leider?’. Toen maar een paar handen de lucht in gingen werd er gezegd ‘Dat zal niet voldoende zijn om iets te veranderen!’.

Blijkbaar hangt ‘leiderschap’ samen met ‘iets veranderen’. Laten we eens verder gaan op dit gedachte spoor aangezien dit vragen oproept. Wat moet je veranderen als leider? Hoeveel? Hoe impactvol moet mijn verandering zijn? Op persoonlijk of zakelijk gebied? Of beiden? Om een poging te doen deze vragen te beantwoorden ga ik in de komende blogs aan de hand van verschillende bronnen alle vormen of kenmerken van leiderschap langs die zij noemen en analyseer ik deze. Nu eerste de klassieke theorieen van leiderschap.

4 Classic Leadership theories (Kendra Cherry):

‘Great leaders are born, not made’: De Great Man Theory is een theorie afkomstig uit de 19e eeuw en gaat er van uit dat leiders unieke eigenschappen mee hebben gekregen van geboorte die hen onderscheidt van anderen. Leider kan je daarom niet worden als je dat van nature niet bent. Als voorbeeld werden bij deze theorie namen als Gandhi, Ceasar en Lincoln genoemd. Een bekend gezegde afkomstig uit deze stroming van Thomas Carlyle vat dit denken samen in ’The history of the world is but the biography of great man’.
Contigentie theory: De contingentie theorie is eeen theorie die het succes van een bepaald type leider probeert te verklaren aan de hand van de ‘fit’ die er is met de omgeving. Door dat de omgeving (organisatie, volgers, periode) bepaalde kenmerken heeft die veranderen zijn steeds andere leiderschapsstijlen succesvol. Als er een fit is tussen de leiderschapsstijl van een bepaald persoon en de omgeving kan dit leiden tot diens profilering als leider. Dit hangt samen met de ‘situational theorie’ die stelt dat de situatie de leider maakt.
Behavourial Theory: Behavourial Theory is het tegenovergestelde van de Great Man Theory omdat ze er namelijk van uitgaat dat leiderschap niet is aangeboren, maar aangeleerd. Leaders are made, not born. Deze theorie legt dan ook de focus op het bestuderen van gedragingen in plaats van persoonlijkheidskenmerken.
Management theorie: Management Theory bouwt een beetje voort op Behavourial Theory omdat ze er van uitgaat dat leiderschap wel enigzins is aan te leren. Transactional theory kijkt binnen deze stroming naar de transacties tussen leidinggevende en medewerkers en binnen groepsprocessen. Door straffen en belonen in transactierelaties kan leiderschap worden aangeleerd. Relationship Theory kijkt naar de relatie die leidinggevende en medewerker opbouwen die directe transactie overstijgt, en kent principes als wederkerigheid en vertrouwen. Leiders met een tranformationele leiderschapsstijl proberen anderen te motiveren en inspireren in hun werkzaamheden en volgelingen te creeren door het hebben van een morele standaard in plaats van transactioneel straffen en belonen.

In de praktijk

De Great Man Theory lijkt vooral de laatste tijd weer uit de oude doos te worden getrokken. Denk maar aan de steeds terugkerende roep om ‘Leiderschap’ in de politiek door de media, burgers en aan de tafels van actualiteitenprogramma’s. “Wat heeft u wat uw concurrenten niet hebben? En hoe gaat u daarmee als partijleider Nederland uit de crisis halen?‘ Dit is een vraag waar een Great Man veronderstelling van leiderschap onder ligt; een leider heeft de execptionele kenmerken om de geschiedenis te veranderen en een verschil te maken. De leider kan dit vanwege zijn of haar unieke kwaliteiten en persoonlijkheid. Ook dit zien we terug in de van-de-VS- gekopieerde aandacht voor charisma en uitstraling maar ook achtergrond, karakter, leeftijd en zelfs geslacht. Opmerkingen van Pauw zoals”Is het een voordeel dat u een vrouw bent?” en “Hoe volks bent u?” zeggen genoeg. Tenslotte is Great Man Theory toe te passen op de impact die Pim Fortuyn heeft gehad op zijn volgelingen (zie mijn vorige blog) en de wijze waarop wij nu nog over hem praten. Als een Great Man die alles anders had kunnen maken.

De contingentietheorie wordt ook vaak gebruikt om te verklaren waarom een leider veel volgelingen heeft op een bepaald moment. Vroeger was dit vooral een expertise van historici die alle omstandigheden probeerden te doorgronden die de opkomst van grote leiders kunnen verklaren, zoals de opkomst van Hitler in Duitsland. Nu wordt er ook aan de keukentafel gesproken over ‘de context, de tijdsgeest, het klimaat en de sentimenten in de samenleving’ die het succes van een leider, partij of gedachtegoed kunnen verklaren. DIt komt mede door de sterke ontwikkeling de afgelopen decennia in de media voor het schetsen van het grotere plaatje door middel van achtergrondartikelen, documentaires en actualiteitenprogramma’s (zie o.a de fim Teacher’s Pet waarin deze ontwikkeling in kranten aan bod komt).

De contigentietheorie zien we ook terug in de roep van velen om leiders die zich beter weten te vormen naar de behoeften van de omgeving. Zo praat Sywert (G500) al een paar weken bij DWDD over de ‘nieuwe politiek’ die noodzakelijk is om aan te sluiten bij de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. ‘Oude politiek’ is haar ‘fit’ met de omgeving kwijt. Opmerkelijk is dat Sywert er ook een Great Man beeld op na houdt, want met zijn nieuwe iniatief wilt hij de beloften van politici gaan bewaken; denkt hij ECHT dat een politici uberhaput zijn beloften KAN waarmaken? Dit kijken naar de omgeving zien we ook in het bedrijfsleven waar steeds meer uit het raam wordt gekeken naar de wereld; zullen we eens aan onze stakeholders vragen wat zij willen en met hen samenwerken?

De Situational Theory en Behavourial Theory gaan nog een stapje verder door te stellen dat de gelegenheid de leider creeert. Je wordt geen leider omdat je bijzonder of beter bent dan de rest, maar omdat je op het juiste moment op de juiste plek bent en dan in een keer de kans krijgt je kop boven het maaiveld uit te steken. Een beetje zoals in het circus een onverwachte spotlight op je gericht krijgen. Deze theorie zien we terug in het eeuwenoude relativisme van mensen ‘Hij zit ook maar toevallig op die plek’. Uitgewerkt zien we dit terug in het belang dat nu wordt gehecht aan het hebben van een ‘netwerk’. Zonder netwerk, kom je nergens. Dit gaat er sterk van uit dat mensen niet op eigen kracht, door hun persoonlijkheid of kwaliteiten in een leidinggevende positie komen maar sterk afhankelijk zijn van anderen en het krijgen van kansen.

Tenslotte zijn er de managementtheorieen, ooit alleen populair in management kringen maar inmiddels overgeslagen op de gewone burger. Vanuit management oogpunt zijn leidinggevenden pas leiders als ze mensen ‘inspireren’ in plaats van alleen aansturen. ‘De intrinsieke motivatie aan kunnen wakkeren van medewekers, ze meenemen in je verhaal, een visie hebben en die stip aan de horizon kunnen zetten’, zijn veel geprezen kenmerken van deze leiders. Behalve leidinggevenden kunnen vanuit dit oogpunt ook medewerkers ‘leider’ worden op de werkvloer. En dus schieten de leiderschapsprogramma’s als paddenstoelen uit de grond in BV. Nederland. Als in het bedrijfsleven iets populair is gaat ook Den Haag ermee aan de slag, zoals blijkt uit het programma Ambtenaar 2.0 waarin ‘leiderschap’ een belangrijk onderdeel is van het verandertraject. Onder het volk heeft het idee ‘leiderschap aan te kunnen leren’ ook de hartjes van velen gewonnen. Op New Age achtige manier probeert iedereen zijn of haar kracht te vinden, andere te inspireren en een eigen verhaal te hebben. Je zou kunnen zeggen, waarom dan toch die roep om meer leiderschap als we dat zelf al belichamen?

‘If you see a lone nut doing someting great, have the guts...

talithamuusse — Thu, 17 May 2012 01:07:00 +0200

‘If you see a lone nut doing someting great, have the guts to be the first follower’.

Photo

talithamuusse — Thu, 17 May 2012 00:37:41 +0200

Hierboven zie je mijn presentatie die ik heb gegeven voor...

talithamuusse — Wed, 16 May 2012 23:54:00 +0200

Hierboven zie je mijn presentatie die ik heb gegeven voor brugpiepers twee weken geleden in Rotterdam. Inderdaad, alleen maar een paar foto’s. Ik heb dagen zitten nadenken hoe ik nou een aansprekende presentatie kon maken over duurzaamheid/ maatschappelijk verantwoord ondernemen. Sheets, geen sheets. Tekst, geen tekst. Uiteindelijk heb ik een paar uur voordat ik zou beginnen foto’s opgezocht in mijn MVO Inspiratie mapje en de bovenstaande selectie gemaakt. Wat roept het bij jou op?

De bedoeling was in ieder geval veel positiviteit. Dit ook op aanraden van de docent ‘Ze hebben de film van Al Gore gezien, en dat was eerlijk gezegd nogal deprimerend’. Duidelijk. Jonge onschuldige zieltjes moet je niet te vaak belasten met beelden van Nederland dat overstroomt en ijsbeertjes die hun schots niet meer kunnen bereiken. Dus koos ik er voor ze te vertellen over allerlei toffe uitvindingen die er worden gedaan die ook nog eens goed zijn voor mens en milieu. En dat sloeg wel aan. Vooral de schoen waar een plantje uitgroeit fascineerde de kinderen. En kauwgom die biologisch afbreekbaar is.

Wat bij mij aansloeg was de logica van de kinderen. Ik ben er van overtuigt dat als volwassenen zo zouden denken, we er in veel gevallen beter van af zouden zijn. Een opmerking zoals ‘Natuurlijk is Apple een goed merk, waarom gebruiken ze anders een appel als logo?” zal mij nog lang bijblijven.

Wat mij tenslotte raakte was het besef tijdens mijn presentatie dat het om hun toekomst gaat. Ik heb mij zelden zo oud en zo machteloos gevoeld. Sta je dan tegenover een groep jonge gezichtjes waarvoor ‘de toekomst’ nu nog evenveel lijkt te betekenen als ‘de volgende pauze’. ‘Little did they know’, ging een paar keer door mijn hoofd. Gelukkig gaven deze kinderen mij tegelijkertijd ook hoop. Vooral dat kleine jongetje met een brilletje op de achterste rij, die zijn hand maar bleef opsteken. ‘Ik wil mij inzetten om de wereld te verbeteren’, zei hij tegen mij voordat hij het lokaal uitliep.

WOW.

Pim wist dat hij het beloofde land niet zou zien?

talithamuusse — Fri, 04 May 2012 17:08:00 +0200

‘Naar het beloofde land’ was eergisteren de titel van de Rotterdam Lezing. We kwamen aan om half acht in Kriterion bovenin het Groothandelsgebouw om te luisteren naar verhalen over Pim. Pim Fortuyn is aankomende zondag al weer tien jaar geleden van het leven beroofd. Het was de eerste politieke moord in Nederland sinds eeuwen. Nederland verkeerde in shock. De komende dagen wordt een eer aan Pim bewezen in lezingen, televisieshows en uiteraard de terugblikprogramma’s op de publieke zenders. De vragen die elk jaar weer opduiken zijn ook nu weer onderwerp van gesprek, namelijk ‘Wat is de erfenis van Pim? Wat is zijn invloed geweest op de politiek?”.

Waarom willen we zo graag die vragen beantwoorden? Is dat onze menselijke drang om het overlijden van een geliefd (en ook gehaat) persoon te kunnen plaatsen in het grotere plaatje? Hebben velen zijn dood nog niet verwerkt? Bewijst de voortdurende aandacht voor Fortuyn zijn impact op de Nederlandse politiek? Of is het misschien sensatiezucht van de media die het onderwerp tot de laatste druppel uitmelken.

Volgens mij zijn we zo gefascineerd door de moord op Fortuyn omdat we willen begrijpen hoe een rijzende ster in de politiek met charme en flair zo hulpeloos kan eindigen op de parkeerplaats van het Mediapark. Hoe kon het zo ver komen? En kunnen we iets leren van de deze tragedie? Jos de Mul, wiens referaat centraal stond in de lezing, denkt van wel. Hij haalde niet voor niks Marx aan met de uitspraak dat ‘alle gebeurtenissen zich in de geschiedenis tweemaal voordoen, de eerste keer als tragedie, de tweede keer als klucht’. Pim en het verval van de LPF de tragedie, de desintegratie van de PVV is de klucht.

De inleiding is geweest en de Mul begint aan de kern van zijn lezing, Zijn aanpak om de erfenis van Pim te doorgronden is opmerkelijk. Hij kiest er voor de erfenis te zoeken in Pim’s eigen werk, in het boek ‘De verweesde samenleving’. De achterliggende gedachte; Willen we weten wat Pim aan Nederland wilde meegeven, dan vragen we dat niet aan Harry Mensch maar zoeken we op wat hij hier zelf over schreef. Dat is ook nog eens academisch valide. De Mul volgt nauwgezet de denksprongen die Pim Fortuyn maakt in de verweesde samenleving.

Als je net als de Mul letterlijk leest wat Pim schrijft kan je niet anders dan concluderen dat de man er inderdaad ‘opmerkelijke’ gedachten op nahield. De Mul doet er echter een schepje bovenop en spreekt zelfs van ‘Messiaanse’ trekken. Bijvoorbeeld wanneer Pim schrijft over de ‘erfzonde’ van de babyboom generatie die heeft geweigerd de vaderrol op zich te nemen. Nederland had behoefte aan een nieuw soort leider, ‘als een Mozes die het volk leidt naar het beloofde land’. En volgens Pim was hij de juiste man voor deze taak. Hij schrijft letterlijk ‘Ik ben gereed. U ook? Op weg naar het beloofde land’. Achteraf is het stuk wat daarna volgt bijna angstaanjagend profetisch, wanneer Pim de vergelijking met Mozes maakt en in zijn boek de Bijbel citeert ‘“Op de berg [Nebo] zul je sterven. […] Het land dat ik de Israëlieten geven ga, zul je alleen in de verte zien. Binnengaan zul je er niet”. Volgens de Mul een duidelijk bewijs dat Pim zijn politieke werk als een roeping ervoer, evenals de mensen op wie hij aantrekkingskracht uitoefende die roeping in hem zagen.

De lezing vervolgt met meer voorbeelden van Messianisme in de wijze waarop Fortuyn zich profileerde, zoals ‘een politieke beweging die zich alleen rond hem concentreerde’, ‘zijn pose als martelaar, verafschuwd door het establishment’, en bovenal de ‘belofte op betere tijden’ wanneer het volk hem het torentje in zou stemmen. Trekjes die we ook terug zien bij Wilders, en volgend de Mul deels te verklaren zijn door de hedonistische levensopvatting van het volk waarin ‘onmiddellijk genieten’ voorop staat. Fortuyn oefende met zijn Messianistische houding aantrekkingskracht uit op dit verweesde volk dat bij gebrek aan ‘vaders’ verlangt naar leiderschap, daadkracht, autoriteit, normen en waarden, sturing en richting en een nieuw verhaal om in te geloven.

Overwacht was het daarom dat deze ogenschijnlijk niet te krenken man vermoord werd door een dierenactivist. Alhoewel, onverwacht? Volgens de Mul niet. Pim heeft zijn dood deels zelf over zich afgeroepen. Bijvoorbeeld toen hij opperde het eerste artikel van de grondwet af te schaffen dat discriminatie verbiedt. Dit zeggen in een rechtsstaat roept geweld op. Het is trappen tegen de basisprincipes waarvoor wij als samenleving voor staan. Veel mensen waardeerden dit lef van hem, maar riskant is het wel. En dat gold voor wel meer uitspraken van hem. Ik denk persoonlijk dat hij zich dit ook goed besefte. En eigenlijk wij allemaal wel. Waarom waren we ook alweer opgelucht dat de dader geen allochtoon was?

Maar Pim bleek dus sterfelijk. En dit was een feit dat bij velen leidde tot ongeloof gevolgd door woede richting de zittende bestuurders in de Den Haag. Zij hadden Pim van hen afgenomen. Op spandoeken stond ‘Hij is voor ons gestorven’. Volgens de Mul passende reacties van mensen die door de moord wreed ontnuchterd werden uit de betovering van de Messiaanse Pim. Maar voor de mensen die in de avond met een baksteen naar het torentje trokken was het juist het establishment dat nu voorgoed hen in de steek had gelaten door Pim, hun leider, te demoniseren en de dood in te jagen. Pim had de problematiek van het land begrijpelijk en tastbaar gemaakt en hun stem verwoord. En nu zou deze met zijn dood weer in vergetelheid raken.

De Mul komt aan het einde van zijn betoog. De inhoudelijk boodschap van Pim heeft het politiek landschap in Nederland niet radicaal veranderd, al zette hij wel onderwerpen extra op de kaart. Zijn populistische stijl van politiek voeren heeft echter wel alle partijen beïnvloedt, bijvoorbeeld in retoriek. Maar de belangrijkste les ligt volgens de Mul in het erkennen dat ‘radicale messianistische utopieën niet zelden leiden tot radicale teleurstelling, zo niet erger’. Met andere woorden; aan de bestuurlijke realiteit in Den Haag is niets veranderd en de radicale messianistische manier van leiderschap is in ons land niet succesvol gebleken. Een les die Fortuyn met zijn leven heeft moeten betalen.

De Mul gaat het podium af en dan is het de beurt aan de zaal, die alles behalve blij is met de boodschap uit de lezing. ‘Deze filosoof beweert dat die mensen die op hem stemden onder de indruk waren van zijn Messiaanse uitstraling en boodschap?’. ‘Wat een elitaire klootzak om te spreken over ‘die mensen of het volk’. En alsof het niet ging om zijn inhoudelijke standpunten!’. Nee, de opmerkingen uit de zaal waren niet mals. En wat Jos de Mul ook voor repliek gaf de zaal leek bijna als een man zich tegen hem te keren.

Verschillende mensen die Pim hadden gekend namen het woord ‘Hij was recht door zee, nuchter, hoe komt u erbij dat hij op filosofisch religieuze manier bezig was met een soort roeping of masterplan. Het overkwam hem ook allemaal!’. En tenslotte een huilende vrouw die schande sprak van de wijze waarop haar Pim een eer werd bewezen ‘Weet u hoe het voelt, om met nog een paar Nederlanders over te blijven in een wijk die wordt overgenomen door buitenlanders? Ik heb niet om hen gevraagd. Pim begreep dat. Hij zag ons. Hij hoorde ons. Hij zou er wat aan doen. Hij was de persoon die het goed kon maken, alleen hij’.

En daar was het. Terwijl de huilende vrouw haar beklag deed over het onbegrip van de elitaire Mul voor het gewone volk met reële problemen, zag ik het dwars door de zaal lopen. De kloof. De kloof tussen de eenvoudig geschoolde en de academicus, tussen werken met het hoofd of de handen, tussen Den Haag en Vreewijk, tussen hemd in of uit de broek, tussen op het podium staan of in de zaal zitten, tussen wetenschap en boerenverstand, hoge cultuur en lage cultuur, elite en de burger. Beiden spreken een andere taal. Beiden zien een andere realiteit. En beiden kunnen zich niet in de ander verplaatsen. Gewoon echt niet.

De vrouw bewees namelijk volgens mij met haar laatste opmerkingen ‘Hij zag ons, hij zou er wat aan doen’, de stelling van de filosoof. Zelfs tien jaar later gelooft de vrouw dat Pim alles anders had kunnen maken. Als dat niet de kracht van zijn Messianistische leiderschapstijl bewijst wat dan wel?

Een deel van de zaal waardeerde daarom de poging van de Mul om aan de hand van filosofische concepten deze belangrijke politieke gebeurtenis te verklaren. Anderen in de zaal zagen dit juist als een miskenning van de realiteit en de problematiek waarin zij leven en als een schandvlak op de herinnering van Pim. Zij ‘de autochtone Nederlanders uit de probleemwijken van Rotterdam, het gewone volk, of de lagere klassen die volgens de Mul betoverd waren’ waren naar de lezing gekomen om herinneringen over hem op te halen en te praten over zijn politieke boodschap. En om te laten zien dat hun problemen uit de wijk nog steeds genegeerd worden. Wij ‘vaste lezing-bezoekers, academici, intellectuelen, en elite’ kwamen voor een avondje inspiratie, filosofisch inzicht, intellectuele verrijking en een borrel met de mogelijkheid anderen te vertellen hoe de wereld in elkaar zit’.

En die combinatie bezoekers maakte deze Lezing interessanter en meer confronterend dan alle andere lezingen waar ik het afgelopen jaar gezeten heb. Al vrees ik wel dat iedereen alleen maar in hun opvatting is bevestigd. En vrees ik ook dat we niet in staat zijn die ‘kloof’ zomaar te dichten’ en dat de politieke erfenis van Pim langzaam zal vervangen worden door dat ene beeld dat bij ons allen in het geheugen gegrift staat, namelijk die knie die maar niet plat ging daar op het parkeerterrein.

Rotterdam heeft er weer een nieuw koffiezaakje bij, Caffe Boon!...

talithamuusse — Thu, 03 May 2012 22:53:00 +0200

Rotterdam heeft er weer een nieuw koffiezaakje bij, Caffe Boon! Het zaakje is te vinden aan de Goudsesingel, op korte afstand van Centraal Station. Van de knappe barista moest ik vooral een foto maken van de ’La Marzocco’, een koning onder de espressomachines. Deze machines worden met de hand in Florence gemaakt en zijn de droom van iedere respectabele koffiezaak. Bij Caffe Boon kan je ook lunchen of een verse muffin halen (gemaakt door de overbuurvrouw, insider info). Fijn dat er weer een nieuw plekje is waar je kan meeten of flexwerken onder het genot van een goed gezette Espresso. Molto!